o potencjale

niedziela, 24, marzec 2019 22:32

Andrzej Pilipiuk

Każdy z nas natrafiał w życiu na sytuację gdy dobry fachowiec jakoś nie mógł rozwinąć skrzydeł a gorszy lub zgoła partacz bez problemu wpychał się na przynależne mu stanowisko.

Każdy z nas zna przynajmniej ze słyszenia sytuację gdy usunięto dobrego fachowca a jego miejsce zajął kompletny jołop który narobił szkód a przynajmniej popsuł to co szło w dobrym kierunku.

Każdy z nas zna sytuację gdy mógłby skoczyć wyżej, czegoś się dobić, coś osiągnąć – ale potencjalne etaty blokowali mierni ale wierni, lub zgoła nie dano mu nawet szansy zaprezentowania swoich umiejętności.

Każdy z nas zna sytuację gdy niezbyt lotny szef jako podwładnych dobierał głupszych i gorszych od siebie – by nie wyszło na jaw jego matołectwo. By nigdy nie zagrozili jego pozycji…

Każdy zna sytuację gdy władza mówi nam że na coś nie pozwala. Takie słynne zakorzenione głęboko w PRL-u „Nie bo nie”. Kazdy spotkał w życiu takich małych żałosnych hitlerków...

Każdy zna tez sytuację gdy ludzie nie chcą dzielić się sukcesem, gdy zapominają o współpracownikach, gdy kradną cudze wyniki, gdy przejmują cudze dokonania. Nawet abstrahując od pieniędzy: Gdy chcą samotnie spijać całą śmietanę, choć jest jej tyle że starczyło by da wszystkich.

*

Dla naukowca – najwyższym honorem powinno być że jego uczniowie przesuwają granice poznania dużo dalej niż on był w stanie. Dla mistrza-artysty – gdy sława jego uczniów zaczyna przyćmiewać jego własną. Dla trenera gdy odkryty przez niego sportowiec przywozi medal z mistrzostw. Dla szefa firmy – gdy jego podwładni rozwijają biznes uczciwą ciężką pracą wprowadzając innowacje których istnienia on nawet się nie domyślał.

Pamiętajmy by doceniać tych którzy dobrze pracują. Pamiętajmy o współpracownikach. Nie podstawiajmy nóg tym którzy chcą skoczyć w górę. Wspierajmy naszych uczniów i następców. Tak rodzi się zdrowy potęp: właściwe wykorzystanie kadr + świadomość że ci którzy przyjdą po nas powinni skoczyć wyżej i dalej niż my.

• « poprz.
• nast. »