Witaj czytelniku numer:
Tak niewiele...
- środa, 04, czerwiec 2014 22:38
- Andrzej Pilipiuk
Czego chciałem gdy padał komunizm? Tak niewiele…
Świata otwartych granic gdzie każdy ma paszport, gdzie z samolotu korzysta się jak z PKS-u, gdzie wyjazd za granicę jest czymś normalnym – to się praktycznie spełniło.
Procesów dla komunistów i ubeków zakończonych wyrokami śmierci, dożywotniego więzienia, konfiskatę całego mienia, utratą przez ich pomiot jakichkolwiek praw .
Dobrej pracy w Polsce dla każdego chętnego – dochodów nie odbiegających od tych na zachodzie – na to długo jeszcze nie będzie szans.
Równych szans dla polskiej młodzieży – przyzwoitych szkół różnych typów, bez przemocy, bez fali, z normalną i zdrową psychicznie kadrą i dających po ukończeniu pracę. Oraz programów stypendialnych.
Reparacji wojennych – od szkopów i ruskich – konkretnych odszkodowań za utracone mienie, godziwych rent dla wszystkich ofiar które przeszły przez piekło obozów koncentracyjnych i łagrów, reparacji za zniszczenia infrastruktury.
Tak niewiele chciałem. Dostałem znacznie mniej. Dopiero na 10-tą rocznicę obalenia odwiedziłem wreszcie Skandynawię…